(The Turkish Post) – FATMA ZEHRA FİDAN
Evimiz yuvamızdır; belki de ilk ve tek sığınağımız.
İçinde kendimizi güvende hissettiğimiz, doğduğumuz, doyduğumuz, duvarlarına sırtımızı tereddütsüzce dayadığımızdır ev.
…
Küçük bir çocukken çocukça sebeplerle oyalanıp akşam karanlığında evimizden dışarıda kaldığımda, yüreğime derin bir korku düşerdi.
Telaş ve korkuyla eve ulaşmaya çalışırdım. O hâl içinde yollar uzadıkça uzar, normal zamanda yorulmak bilmeyen gövdem taşınmaz hâle gelir, dizlerimin dermanı kesilirdi.
Eve varmak için bütün gücümle çabalarken yol kenarlarında ışığı yanan evlere bakardım; perdenin ardından süzülen insan silüetleri, sırf o saatte evde olmaklıklarından dolayı, bana dünyanın en mutlu ve güvenli insanları gibi gelirdi.
On yaşıma kadar bize bağrını açan Manar, yol kenarında değildi. Sokak lambalarının aydınlığının ulaşamayacağı kadar içerilerde bir yerde, portakal ve limon ağaçlarının arasında beklerdi bizi. Bu yüzden hırım hışım evimize varmaya çalışırken, ana yol sapağından sonra kapkaranlık bir mesafeyi bir solukta koşmam gerekirdi.
Küçük tepede durup soluklanır, korkutucu karanlığın ötesindeki Manar’ın penceresinden sızan zapzayıf ışığı gözüme kestirir, dualar ederek hızla koşardım. Bu koşuda ne nefesim ne dizlerim beni yarı yolda bırakırdı, galiba korkunun şiddeti bedenimdeki yorgunluğa dair her işareti örtüyordu.
Evimizin önüne gelmeyi başardığımda derin bir nefes alır, ayaklarımın titremesinin geçmesini bekler, sonra içeri girerdim.
Evdekiler gelişimi gördüğünde, sanki o saatte eve gelmek dünyanın en normal şeyiymiş gibi, bakışlarıyla ve beden dilleriyle gelişimi kabul ederlerdi. Bazen babam, “işte sevgili kızım geldi” derdi. Bu kız çocuğu hangi yollarda kaldı da bu saatte eve geldi diye merak eden çıkmazdı.
Normalimiz buydu.
Mahalledeki arkadaşlarımdan biri kasabamızda yeniydi, o çok özendiğim subay çocuklarından biriydi Yasemin. Bir gün okul çıkışında üzüm gözlü arkadaşımla yollarda oyuna dalmışız diye eve geç döndük. Yasemin eve her zamanki vaktinde gelmedi diye annesi meraktan adeta çıldırmış, kızını nerde arayacağını bilememişti. Çarpıcı güzelliğine hayran olduğum o kadın, öfkeyle arkadaşımı pataklamış ve birkaç gün dışarı çıkmasını yasaklamıştı.
Ben olanlardan habersiz, arkadaşımı yine oyuna çağırmak için evlerine gittiğimde, babaannesi durumu bana anlattı, Allah var tavrında hiç suçlayıcılık yoktu. “Annesi çok merak etti kızım, Yasemin’e çok kızdı, hatta onu dövdü” dedi.
O gün derin bir üzüntüyle düşüncelere dalmıştım. Gündüz vakti bir iki saat eve geç geldi diye meraktan çatlayan bir annesi vardı Yasemin’in. Ben ise akşam karanlığında eve döndüğümde bile beni merak eden çıkmıyordu evde.
Yoksa eve gelip gelmemem kimsenin umurunda değil miydi?
Bu ihtimal içime bir kıymık batırdı.
Anneme Yasemin’e olanları söylediğimde, annem “şımarıklık bunların yaptığı” dedi, “bizim memleketimizde kim ne yapsın el âlemin çocuğuna?”
O an içimde serin bir rüzgâr esti. Kıymığın acısı geçti.
Demek ki istenmiyor veya sevilmiyor değildim; güvenli topraklarda, güvenilen bir evlattım sadece.
…
İnsanın kendisini evinde hissetmesi çok önemlidir.
Bazı insanlar evimizdir.
Sıcaklığı, sevgisi, ilgisi, anlayışı ve kabulüyle bizi kuşatıp sarar, hatta zerrelerimizde gezinir.
Ona ulaşmak için karanlık yollarda hırım hışım kalmamıza gerek yoktur; yol ne denli tehlikeli ve dikenli olursa olsun, o, yolun her adımında hep bizimledir.
İnsan bir gün böyle bir evde konaklarsa, o sırrın kıymetini bilmeli, sırrı fâş etmemeli, en kıymetli kuytularında muhafaza etmelidir.
Çünkü böylesi esrarlı sığınaklar mebzuliyetle bulunur değildir.
























