(The Turkish Post) – PORTAKAL ÇİÇEĞİ
Doğduğum günden beri, küçücük bir avluda, bir horoz ve birkaç tavukla birlikte yaşıyorum. Etrafımda devasa duvarlar ve çitler var. Her gün genç bir kadın bize yem atmaya geliyor, akşamları da kümesin kapısını kapıyor.
Kümesteki horoz, sabahları acı acı, tiz bir sesle ötüyor. Oysa dışarıdan gelen diğer horozların sesi bana daha güzel geliyor. Acaba neredeler, nasıllar? Bu duvarların ardında ne var?
Daracık kümesten bağıra bağıra fırlıyoruz. Bizi dışarı çıkaran kadın, elindeki makasla kanatlarımızdaki tüyleri kesiyor; uçup kaçmayalım diye… Eskiden hem makastan hem de kadından korkardım. Hâlâ da öyle. Oysa kadın iyi biri. Ancak hepimiz ona yaklaşmaktan çekiniyoruz.
Bir gün, horozdan kaçarken doymamıştım. Kadına usulca yaklaştım ve kalbim küt küt atarken avucundaki buğdaylardan yavaşça yedim. O günden sonra sabahları beni yanına çağırıp buğday vermeye başladı. Ama horoz bana yine sataşıyor. Buradan gitmek istiyorum.
Dün, kafesin kapısına ayağı sarılı bir kadınla bir adam geldi. Adam, “Keselim şu mendeburları!” dedi. Kesmek de ne demek? Kanatlarımızı mı kesecekler acaba?
Bugün, yemlemeden sonra kanatlarımı çırpa çırpa kümesin üzerine sıçradım. Kiremitlerin üstünde hızlı hızlı yürüdüm. Sonra daha büyük bir avlu gördüm ve oraya atladım. Atlar atlamaz, daha önce hiç görmediğim bir yaratık üzerime saldırdı. O kadın yetişip beni kurtardı. Köpeğe tekme attı ve ona kızdı.
Kümestekiler ne olduğunu sordu. Sustum; korkmuştum. Şimdi ise diğer dünyanın özlemini duyuyorum. Daha iyi bir hayatın özlemini… Ama bir gün kaçacağım. Hele şu boynumun ağrısı bir geçsin.
