(The Turkish Post) – AYŞEM NARLI, Uzman Psikolog
Sosyal medya insan hayatına çok hızlı bir şekilde girmiş ve artık neredeyse kişinin hayatının tam merkezine yerleşmiştir. Artık insanlar günlük hayatta var olurken, dijital ortamlarda da var olmanın yol ve yöntemlerini keşfetmişlerdir. Günümüz dijital dünyasında, sosyal medya platformları aracılığıyla kişinin kendini ifade etme biçimi, sıklıkla mutlu fotoğraflar, keyifli saatler ve özenle seçilmiş anlarla ve anılarla şekilleniyor. Dijital ortamlara yüklenen bu görseller, genellikle kişinin kusursuzluğun, neşesinin ve başarının birer temsili olarak karşımıza çıkıyor.
Aslında sosyal medya platformlarında kişiler, kendilerini nasıl göstermek istiyorsa, o yönde paylaşımda bulunuyor. Stanford Üniversitesi’nde kişilerin hayatlarına dışarıdan bakıldığında hiç çaba göstermeden başarılı ve mutlu olduklarının görülmesine “ördek sendromu” tanımı yapıldı. Akademisyenlerin yaptıkları incelemede de, mutsuz bireylerin büyük çoğunluğu, mutlu pozlar vererek kendini ruhen tatmin ediyor. Bu da beraberinde ruhsal bir çatışmayı beraberinde getiriyor.
Dijital platformlarda idealize edilen ve kusursuz bir imaj çizen kişilerin gerçek dünyada nasıl bir yaşam sürdükleri çoğu zaman merak konusu olmuştur. Dijital dünyanın büyüsüne kapılan, orada kendisine ışıltılı, parıltılı ve olduğundan daha farklı bir dünya inşa etmeye çalışan bireylerin, kendi gerçek benliklerinden uzaklaştıkları, kendileri gibi olamadıkları ve günlük yaşamlarının her anında her şeyin kusursuz ve mükemmel ilerlemediği zamanlarda derin hayal kırıklığı yaşadıkları görülmüştür.
Sosyal medyanın yükselişiyle birlikte, insanlar kendilerini idealize edilmiş ve olduğundan çok daha harika bir şekilde sunma eğilimindedirler. Yapılan mükemmel tatiller, elde edilen başarılar, yaşanılan mutlu anlar, sürekli neşe içerisinde geçirilen keyifli vakitler… Bakınız, bunlar her zaman gerçek yaşamın içerisinde olmayan, pek az kişinin gerçekten sahip olabildiği şeylerdir. Unutulmamalıdır ki mutlu fotoğraflar ve kişinin iyilik halleri, genellikle bir anlık mutluluğu yansıtırken, kişinin tüm yaşam deneyimini kapsamaz. Bir insanın tüm gününü, haftasını veya hatta yılını özetleyen tek bir kare, gerçek duygusal durumunu tam olarak yansıtmayabilir. Bununla birlikte aşırılıkların olduğu durumlarda, bu duyguların altında tam zıddı duygu ve düşünceler de olduğu görülmektedir. Şöyle ki günlük yaşamdaki sıradan hayatını, dijital dünyada renkli ve eğlenceli bir dünyaymış gibi sergileme bunun bir sonucudur aslında.
Sonuç olarak, sosyal medyada gördüğümüz “mükemmel” hayatlar, aslında birçok insanın içinde bulunduğu gerçek zorlukları ve duygusal çalkantıları gizleyebilir. Bu durum, özellikle hassas dönemlerde olan bireylerde yalnızlık ve yetersizlik hislerini pekiştirebilir. Sürekli mukayese ve karşılaştırma içerisinde olan kişiler için ise bu durum kişiye cehennemi yaşatır. Aynı şartlara ve konfora sahip olmadığını için kendini ve çevresini suçlama eğilimine girebilir ya da kendisinden daha iyi bir hayat yaşayan bireylere karşı yoğun kıskançlık barındıran olumsuz duygular besleyebilir.
İnsanlar, sosyal medyada gördükleri “sürekli mutlu(!)” hayatlarla kendi hayatlarını karşılaştırdıklarında, kendilerini eksik, yetersiz ya da başarısız hissedebilirler. Bu, kişinin psikolojik sağlığı üzerinde olumsuz etkiler yaratabilir ve depresyon veya kaygı bozukluğu gibi durumların tetiklenmesine neden olabilir. Sürekli kendi ile başkalarını kıyaslayan birey bir süre sonra kendi mutluğunu, başkalarının mutsuzluğu üzerine inşa etmeye başlayacaktır maalesef.
Unutulmaması gereken, paylaşılan her fotoğraf bir hikâyenin sadece küçük bir parçasıdır. Gerçek mutluluk, sürekli bir gülümseme veya kusursuz bir yaşamdan ibaret değildir; inişleri ve çıkışları olan, karmaşık ve çok boyutlu ve uzun bir deneyimdir.
