(The Turkish Post) – HÜSNÜ YUSUF TURABİÇ
Gecenin ilerleyen saatlerinde ‘Sırrı Süreyya Önder hastaneye kaldırıldı’ haberini okuyunca içim cız etti. Çok geçmeden ‘aort damarı yırtığı’ cümlesini okudum, ‘eyvah’ dedim. Bu, tıbbın en ağır vakasıydı. Yakından biliyorum bu hastalığı… Kalp krizinden daha öte… ‘Umutsuz’ olduğum için yazmıyorum bunu, ‘umutluyum’ ama olay çok ağır. Söylemeye dilim varmıyor ama artık her türlü ihtimal mümkün…
İyi ve hassas insanların Türkiye gibi ülkelerde ‘kalp sorunu’ yaşamaması mümkün mü? Narin kalbi olanlar için zor bir ülke Türkiye… Önder bir güzel adam. ‘Sanatçı ruhlu’ değil, sanatçı… Hassas ve narin bir yüreği var. Kalp kaç kez haber vermiş, ‘Beni fazla yorma, hırpalama’ diye… Ne yapsın? Doktorlar diyor ki ‘Stresten, gerilimden uzak dur…’. Türkiye gibi ülkede mümkün mü?
Doktorların açıklamalarını dinliyorum, çok ayrıntılı anlatıyorlar, neredeyse dakikasına varana kadar. Bir ‘umut’ cümlesi duymak istiyorum fakat ‘beklemedeyiz’ dışında bir şey yok. Hastanenin önü ana baba günü adeta… Bütün siyasi parti temsilcileri orada… Liderler de… Erdoğan, DEM’i aradı ‘Geçmiş olsun’ dedi. Dilekler hep ‘şifa’ üzerine.
‘SIRRI SÜREYYA ÖNDER TÜRKİYE’DİR’
Baktım, bütün televizyonlar hastaneden canlı yayın yapıyor. Ekranlarda ‘son dakika’ görüntüleri… DEM’e uzak siyasi görüşü olanlar dahil. ‘Barışı arayan adam’ bütün ülkeyi buluşturdu. Ne güzel. Sırrı Süreyya Önder bir anda Türkiye’nin ortak noktası oldu. De Gaulle’den ilhamla söyleyecek olursak ‘Sırrı Süreyya Önder Türkiye’dir’. Bir siyaset adamı kendisini ancak bu denli bir koca ülkeyle özdeşleştirebilir.
Bir ‘veda yazısı’ üslubu ve içeriğiyle yazmamaya dikkat ediyorum. Aramıza tekrar dönecek inşallah… Dualar kabul olacak, yorgun kalbinin yaşamı direnci üstün gelecek. Ve Önder tekrar hayata tutunacak. ‘Allah’tan umut kesilmez’ faslında değiliz henüz. Daha önce de hastaneye kaldırıldı Önder. Ambülansla gittiği hastaneden yürüyerek çıktı. Şimdi niye olmasın? Evet, bu öncekilere pek benzemiyor. Ama olsun… Nice ‘aort’ operasyonundan hayata tutunanları biliyorum, tanıyorum…
Bir programda ‘Hastane servislerinde epey gezdim dolaştım. Üç dört ayrı merkezde sıkıntılı bir tablom var. Bunlarla boğuşuyorum. Bu şu demek, ufak ufak menzilin gözükmesi demek. Hepimiz ölümlüyüz, ölmeyen kimse varsa 2.si biz olalım…’. ‘Ölümsüzlük yok’ ama ‘hayata tutunmak’ var. Dini literatüre hakim biri Önder… ‘Nurcu’ bir annenin çocuğu… Kader nedir? Biliyor…
İlginç bir sentez Önder… Anne tarafından dindar ve Nur ekolünden… Baba tarafı ise sosyalist… Hatta komünist… Önder de her ikisinden de unsurlar var. Sadece fiziki değil, ruh ve yürek olarak hem anneden hem babadan aldığı miras onu herkesten ‘farklı biri’ haline getiriyor. Renkliliği buradan geliyor. DEM gibi bir partiden bilmem kaç dönemdir milletvekilliği yapan bir ismin muhafazakar ve milliyetçi mahallelerde sevilmesi boşuna değil.
‘SİZ BU ÜLKENİN SAHİBİ MİSİNİZ?’ ÇIKIŞI
AK Parti’ye çok sert eleştirel yöneltti, Meclis kürsüsünden… Hala şu sözleri kulaklarımda çınlıyor; ‘Bu ülkenin ziyası, hamuş oluyor, ışığını söndürüyorsunuz. Öğretim üyesi sizden olmayabilir, ne var bunda? Size çok karşı da olabilir. Siz bu ülkenin sahibi misiniz? Zillullahi fil âlem misiniz? Kendinizi Allah’ın yeryüzündeki gölgesi mi sayıyorsunuz? Nizamı mülk müsünüz, nesiniz siz, milletin ekmeğiyle bu kadar oynuyorsunuz? Onların çoluk çocuklarının ne suçu var? Bir an için hepsini suçlu kabul etsek, onları rızksız, nana muhtaç bir vaziyete nasıl getirirsiniz? Evinizde nasıl uyursunuz, çocuğunuzu nasıl seversiniz? Bunun ahı size yeter, fazlaca bir şey söylemeye gerek yok…’.
KHK gerçeğini bu kadar veciz ve etkili anlatan başka biri çıkmadı. Ömer Faruk Gergerlioğlu’nu unutmadım tabii. Onun üslubu farklı. Önder’in ‘şiir tadındaki’ üslubuna dikkat çekiyorum. Sadece KHK meselesinde değil, başka konularda da, Meclis’teki en gergin ortamlarda bile ‘Önder farkı’ ortaya çıktı. İki cümleyle atmosferi yumuşatmayı bildi. Gerilen yüzleri güldürmeyi, sıkılan yumrukları çözmeyi bildi. İnternet bu konudaki ‘videolarla’ dolu.
Edirne’de mahpus Selahattin Demirtaş’ın yazdıkları dikkat çekici; ‘Son cezaevi ziyaretinde Sırrı Bey aniden fenalaştı, rengi beyaza kesti, kalbini tuttu. Telaşlandık, doktor, ambulans çağırmaya yeltendik, izin vermedi. Koridora çıkıp biraz hava aldı. Ahmet Türk ve Pervin Buldan’la gözlerimiz doldu, daracık hapishane görüş odasında barışı konuşmanın zorluğuyla yutkunduk. Sırrı Bey geri döndü, her zamanki neşesini takınmaya çalışarak ‘Ahmet Abi, bu barış meselesini hal yoluna koymadan ölmek yok ha!…’ dedi. Orda birbirimize söz verdik, ‘Önce barış, ölümse Allah’ın emri’. Sırrı Bey o haliyle dışarı çıktı ve Edirne Cezaevi Önünde ‘yüreğimiz elimizde geziyoruz’ açıklamasını yaptı ki gerçekten öyleydi.’
Yüreği elinde, kalbi yaralı bir adam… Şimdi hastanede ‘ölümle boğuşuyor’. Son sözü kaderi söyleyecek. Allah’ın emrine ise ancak rıza gösterilir. Ama bizim yani onu sevenlerin umudu bırakmaya niyeti yok. Siyasetin gülen yüzü Sırrı Süreyya Önder, Türkiye seni çok sevdi… Kalk bir bak… Kimler var hastanenin önünde… Kimler sana dua ediyor. Duyuyor musun? En sağdan en sola ‘dua’ ve ‘şifa dilekleri’ hep seninle…
